Czarne dziury są koń­co­wymi etapami ewolucji masyw­nych gwiazd, w których po wyczer­pa­niu się “paliwa” jądro­wego ciśnie­nie ter­miczne materii nie jest w stanie zrów­no­wa­żyć własnej gra­wi­ta­cji gwiazdy. Obiekt taki zapada się pod wpływem swojego ciężaru. Ich olbrzy­mia gra­wi­ta­cja powierzch­niowa (GM/Rc2 ~ 1, gdzie M to masa obiektu, R jego rozmiar, c – prędkość światła, a G – stała gra­wi­ta­cji) powoduje, że nawet światło ze względu na swą skoń­czoną prędkość nie jest w stanie się stamtąd uwolnić. Z tego powodu izo­lo­wa­nych czarnych dziur w kosmosie nie jesteśmy w stanie zaob­ser­wo­wać.