Rozdano Ig Noble

Ig Noble za badania nad zderzeniami pieszych

Magazyn Annals of Impro­ba­ble Research po raz trzy­dzie­sty pierwszy uho­no­ro­wał autorów badań, które “najpierw bawią, a potem skła­niają do prze­my­śleń”. Aż dwa tego­roczne Ig Noble trafiły do rąk naukow­ców ana­li­zu­ją­cych dynamikę tłumów oraz kolizje między przechodniami.

Nagrodą w dzie­dzi­nie fizyki podzie­lili się Ales­san­dro Corbetta, Jasper Meeusen, Chung-min Lee, Roberto Benzi oraz Federico Toschi, poszu­ku­jący odpo­wie­dzi na pytanie “dlaczego piesi nie zderzają się z innymi pieszymi”? Mię­dzy­na­ro­dowy zespół gro­ma­dził dane przez sześć miesięcy, moni­to­ru­jąc tra­jek­to­rie milionów prze­chod­niów poru­sza­ją­cych się po dużej stacji kole­jo­wej. Na tej pod­sta­wie opra­co­wano ilo­ściowy model inte­rak­cji “binar­nego unikania kolizji”. Swoje wyniki uczeni opu­bli­ko­wali w 2018 roku na łamach Physical Review.

Z kolei Ig Nobel w dzie­dzi­nie kinetyki został przy­znany za eks­pe­ry­menty, doty­czące tego, dlaczego prze­chod­nie, mimo wszystko… czasami zderzają się z innymi prze­chod­niami. Hisashi Murakami, Claudio Feli­ciani, Yuta Nishiy­ama i Kat­su­hiro Nishi­nari skon­cen­tro­wali swoją pracę głównie na zacho­wa­niach ludzi poko­nu­ją­cych codzien­nie japoń­skie przej­ścia dla pieszych. Wyniki ich obser­wa­cji trafiły do mar­co­wego wydania Science Advances.

Wbrew pozorom, wszelkie badania nad dynamiką tłumu mogą mieć ogromne zna­cze­nie prak­tyczne, zwłasz­cza w kon­tek­ście pęcz­nie­ją­cych azja­tyc­kich metro­po­lii. Doce­nieni naukowcy uważają, że podobnie jak w przy­padku ławic ryb czy stad ptaków, duże zbio­ro­wi­ska ludzi rządzą się sche­ma­tami, które można objąć w mate­ma­tyczne wzory i wyko­rzy­stać choćby w urbanistyce.

Lista nagro­dzo­nych w pozo­sta­łych kategoriach.

Biologia: Susanne Schötz za analizę różnic w mru­cze­niu, miau­cze­niu, jęczeniu, pisz­cze­niu, syczeniu, skrze­cze­niu, wyciu, war­cze­niu i innych spo­so­bach komu­ni­ka­cji na linii kot-człowiek.

Chemia: Jörg Wicker, Nicolas Krauter, Bettina Der­stroff, Christof Stönner, Efstra­tios Bourt­so­uki­dis, Achim Edtbauer, Jochen Wulf, Thomas Klüpfel, Stefan Kramer i Jonathan Williams za pomiary “lotnych związków orga­nicz­nych” wydzie­la­nych przez widzów podczas seansu w kinie. Celem zespołu było usta­le­nie, czy skład wyda­la­nych gazów koreluje z tematyką filmów. Obrzy­dliwe i fascynujące.

Trans­port: Robin Radc­liffe, Mark Jago, Peter Morkel, Estelle Morkel, Pierre du Preez, Piet Beytell, Birgit Kotting, Bakker Manuel, Jan Hendrik du Preez, Michele Miller, Julia Felippe, Stephen Parry i Robin Gleed za eks­pe­ry­men­talne usta­le­nie, że naj­bez­piecz­niej jest prze­wo­zić noso­rożca w powie­trzu do góry nogami.

Jedyny pra­wi­dłowy sposób trans­por­to­wa­nia noso­roż­ców. Nigdy nie wiadomo, kiedy się przyda.

Ekonomia: Pavlo Bla­vat­skyy za spraw­dze­nie, jak tusza poli­ty­ków danego kraju ma się do wskaź­ni­ków korupcji.

Medycyna: Olcay Cem Bulut, Dare Oladokun, Burkard Lippert i Ralph Hohen­ber­ger za wyka­za­nie, że orgazmy mogą być równie sku­teczne w udraż­nia­niu zatka­nego nosa, co niektóre leki.

Pokojowa: Ethan Beseris, Steven Naleway i David Carrier za spraw­dze­nie hipotezy, wedle której broda u mężczyzn wyewo­lu­owała, aby chronić szczękę przed ciosami.

Ento­mo­lo­gia: John Mul­ren­nan, Jr., Roger Grothaus, Charles Hammond i Jay Lamdin za badania nad kara­lu­chami żyjącymi na okrętach podwodnych.

Ekologia: Leila Satari, Alba Guillén, Àngela Vidal-Verdú i Manuel Porcar za gene­tyczną iden­ty­fi­ka­cję gatunków bakterii, zamiesz­ku­ją­cych wyrzu­cone gumy do żucia w różnych krajach. Nie wiadomo czy badano gumy przy­kle­jone pod ławkami w polskich podstawówkach.

Więcej dowiesz się z oficjalnej strony Ig Nobli: www.improbable.com.
Total
16
Shares