Wyginięcie dinozaurów

Wymieranie kredowe. Życie w oceanach dobiły glony

Zgodnie z naj­pow­szech­niej przyj­mo­waną hipotezą, wielkie wymie­ra­nie sprzed 66 milionów lat zostało zaini­cjo­wane przez ude­rze­nie sporej pla­ne­to­idy. Jednak należy pamiętać, że sam impakt nie byłby tak zabójczy, gdyby nie uru­cho­mie­nie kli­ma­tyczno-che­micz­nego efektu domino, którego etapy wciąż pró­bu­jemy opisać.

Fizycy atmos­fery z Poczdamu przy­go­to­wali symu­la­cję, mającą pomóc w analizie kre­do­wego kata­kli­zmu w rzadziej roz­pa­try­wa­nym kon­tek­ście oceanów. Rezul­taty badania zwracają uwagę, że ozię­bie­nie klimatu i zmiany w atmos­fe­rze wywołane przez kosmiczny pocisk, sprzy­jały gwał­tow­nemu roz­ro­stowi tok­sycz­nych glonów.

Zdaniem zespołu Julii Brugger sce­na­riusz zagłady wyglądał nastę­pu­jąco. Wyrzu­cone w atmos­ferę pyły odcięły od światła sło­necz­nego zarówno kon­ty­nenty, jak i ówczesny wszech­ocean. Wychło­dzone i cięższe wody powierzch­niowe zaczęły opadać wywo­łu­jąc cyr­ku­la­cję wypy­cha­jącą ku górze skład­niki sprzy­ja­jące kwit­nię­ciu glonów oraz sinic. W szczy­to­wym momencie popu­la­cja zie­lo­nych orga­ni­zmów wzrosła siedmiokrotnie.

Symu­la­cje pokazują, że był to krótki skok, trwający co najwyżej kilka lat, jednak toksyny wypro­du­ko­wane w tym czasie mogły utrzy­my­wać się w oceanach nawet pięć stuleci. To wraz z wieloma innymi czyn­ni­kami dopro­wa­dziło do dra­stycz­nego zakłó­ce­nia eko­sys­te­mów i wymie­ra­nia na skalę równie impo­nu­jącą co na lądzie.

Dowiedz się więcej u źródła: J. Brugger, G. Feulner, M. Hofmann, A Pronounced Spike in Ocean Productivity Triggered by the Chicxulub Impact, “Geophysical Research Letters” vol. 48/12, [online] https://agupubs.onlinelibrary.wiley.com/doi/10.1029/2020GL092260].
Total
0
Shares
Inne teksty